Nieuws

120km in Omloop der Kempen
Zondag 10 mei stond de Omloop der Kempen op het programma, een internationale 1.2 profwedstrijd. Ook mijn ploeg Koga-Creditforce was aanwezig. Ik was eerst reserve, maar aangezien Mike Bond nog geen wedstrijd mag rijden moest ik invallen. Ook Patrick en Jaime reden als andere baansprinters deze wedstrijd over 200 kilometer. Vooraf had ik totaal geen idee wat ik kon verwachten. Het zou pas m`n 2e elite wedstrijd worden, alleen Waddinxveen had ik eerder gereden. Ook zou het pas mijn 3e klassieker worden, de Flevotour had ik gereden bij de nieuwelingen en junioren categorie. Natuurlijk wil je de wedstrijd uitrijden maar ik wist al dat dat totaal niet realistisch zou zijn, ik ging proberen om de eerste omloop van 101 kilometer te halen, maar voor hetzelfde geld lag ik er al na een paar kilometer af.

Zodra we 'los werden gelaten' na de neutralisatie ging het meteen snoeihard. M`n teller gaf constant snelheden van 54/55 per uur aan. Met m`n geringe ervaring kwam ik al snel achterin te rijden waar de renners allemaal op lint reden. Heel af en toe was er een 'adempauze' als de snelheid onder de 50 kwam te liggen. Al na een kilometer of 15 zat ik al behoorlijk stuk en een aantal keer bijna moeten lossen, en vroeg aan m`n ploeggenoot Jaime van der Lugt of die het ook zo hard vond gaan...? Het eerste uur wist ik te overleven en besloot m`n voorraad eten eens te inspecteren, iets wat op de baan natuurlijk helemaal niet aan de orde is. Ik at wat dingen op, ik wou natuurlijk niet in een hongerklop terrecht komen.

Na iets meer dan 60 kilometer kreeg ik het vervolgens loodzwaar toen we op de keienstrook aankwamen. Aan beide zijde van de weg lagen er klinkers waar net genoeg ruimte was voor 1 renner. Zo gebeurde het dat er aan beide kanten een lange lint met renners kwam te rijden. Natuurlijk zat ik weer net aan de verkeerde kant toen er iemand voor mij moest lossen, ik stak over naar de andere kant en kon nog net in het allerlaatste wiel aanpikken in het wiel van iemand van Milram. Er leek geen eind aan te komen en langzamerhang ging ik helemaal naar de klote en moest de groep meter voor meter laten gaan. Ik was het er echter niet mee eens dat m`n benen aan het lossen waren, ik wou er niet nu al af (noujah het liefs wel natuurlijk...). Ik schakelde een tandje zwaarder en wist op miraculeuze wijze weer in het laatste wiel te komen op het moment dat ik een ploeggenoot zag passen. Toen we eindelijk van de strook afwaren was ik ontzettend opgelucht dat ik deze had overleefd totdat ik 100 meter verderop weer een strook zag liggen, kwam er nou nooit een eind aan deze hel? Dit was natuurlijk weer het teken voor de mannen voorop om het gashendel helemaal open te trekken. Op zulke momenten kan je het echt niet voorstellen dat er daadwerkelijk ook nog renners op kop rijden!

Gelukkig verteerde ik deze strook iets beter dan de vorige en kwam ik hier met minder problemen overheen. Hierna ging het weer even rustiger zodat er wat drinken kon worden gehaald en een enkele een plaspauze namen. Het ging zo vele kilometers door dat er wisselend snelheden van 55 aan het uur werden gereden en dan weer net geen 50. Steeds weer afzien en weer op adem komen.

Na 101 kilometer kwamen we eindelijk door voor de eerste doorkomst. Aan het begin van de koers had ik niet verwacht hier te komen maar m`n doel was behaald, de helft van de koers...! Patrick had teveel last van kramp om nog door te gaan en gaf z`n laatste bidon aan mij omdat ik natuurlijk nu ik hier al was zover mogelijk wou komen. Enkele kilometers na de doorkomst was het geloof ik Rabobank die opeens als een stel malloten gas begonnen te geven toen we Veldhoven uit reden. Ik zat uiteraard weer in laatste wiel en merkte dat de deur wagenwijd openstond, renners begonnen overal in het peloton te lossen en ik zag enkele gaten verderop onstaan. Na zo een paar kilometer te hebben gereden gebeurde het onvermijdelijke, de renner voor mij hield het niet meer en moest eraf toen we net langs Eindhoven Airport reden. Ik had op dat moment absoluut niet de kracht om die 2 meter naar het peloton dicht te rijden en begon langzamerhand te lossen. Ik kwam in een groepje van 4 terrecht met andere geloste renners en zo reden we enkele kilometers lang op slechts 100 meter van het peloton. Was het net een paar seconden eerder stil gevallen had ik er nu makkelijk weer bij gezeten. Maar toen hield het groepje het ook niet meer en was ik nu toch ook echt helemaal kapot. Op dit moment begon ook de verzorging en kreeg ik een tasje uitgereikt. Toen ik deze om m`n nek wou leggen kreeg ik opeens een krampaanval in m`n linkerhamstring en moest ik onmiddelijk van de pijn de wedstrijd staken.

Zo kwam er na 120 km koers eindelijk een eind aan voor mij. Ik at snel wat dingen uit m`n tasje op en met m`n nieuwe bidons moest ik natuurlijk ook weer terugrijden. Helemaal kapot kwam ik na 45 minuten weer bij start finish aan waar Patrick nog was en ik eindelijk heerlijk in het zonnetje op een stoeltje plaats kon nemen. Ik ben heel erg tevereden met dit resultaat. Zeker aangezien het misschien pas de 5e keer in m`n leven is dat ik deze afstand rijd, en dit dan ook nog eens in een bikkelharde wedstrijd. En ik train er natuurlijk voor om 200 meter zo hard mogelijk te gaan, niet 200 kilometer. Voldaan maar met pijnlijke spieren keerde ik vervolgens naar huis nadat ik Theo Bos de eindoverwinning zag pakken.

Het was overigens wel een wedstrijd waar vele baansprinters aan mee deden. Bij de mannen wist Theo natuurlijk te winnen, maar ook Patrick, Jaime en ik zijn natuurlijk baansprinters. Bij de vrouwen stond Yvonne Hijgenaar aan het vertrek en wist de peloton sprint te winnen. Maar er was nog een opvallende deelnemer. Bij ons stond er voor Milram ook... Matthias John aan het vertrek! Duitse baansprinter. Doet hij een ook Theootje? Dan doet ie iets niet goed want al na 50 kilometer zag ik hem langs de kant staan verzorger te spelen, wie weet hoelang ie er al aflag...

- Terug